ခွေးနှင့် စပျစ်သီး

ခွေးနှင့် စပျစ်သီး

အခါတစ်ပါး၊ ဘုရားရှင်သည် သာဝတ္ထိမြို့၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးတော်မူစဉ်၊ ရဟန်းတို့အား ခွေးနှင့် စပျစ်သီး အမည်ရှိသော ဇာတ်တော်ကို ဟောတော်မူခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်တော်၌ ဘုရားရှင်သည် အသင်္ခေယျ ကမ္ဘာအသင်္ခေယျ ကပ် မရေမတွက်နိုင်သော ကာလအတွင်း အကြိမ်ကြိမ် ဘဝပေါင်းများစွာ ပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျန်းတော်မူခဲ့ပုံကို ဖော်ပြထားသည်။

ထိုအခါ၊ ပဒုမုတ္တရဘုရားရှင် ပွင့်ထွန်းတော်မူသော ကာလ၌၊ ရေနံ့သာကျောင်းတော်အနီးတွင် ကုန်သည်သူဌေးကြီးတစ်ဦး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုလျက် ရှိလေသည်။ ထိုသူဌေးကြီးသည် အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာသော်လည်း၊ သဒ္ဓါတရားနှင့် ပြည့်စုံသူ မဟုတ်ပေ။ အလှူဒါနကိုလည်း မပြု၊ သူတစ်ပါးကိုလည်း မကူ၊ မိမိဥစ္စာကိုသာ မြတ်နိုး၍ ကျပ်တည်းစွာ ကျင်လည်နေလေသည်။ သူ၏ အိမ်တွင် ခွေးတစ်ကောင်သည် လာရောက် အခြေစိုက် နေထိုင်လျက် ရှိသည်။ ထိုခွေးကား၊ ယခုဘုရားရှင်၏ ကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်တော်မူသည်။

အခါတစ်ပါး၊ ကုန်သည်သူဌေးကြီးသည် မိမိဥစ္စာကို မြတ်နိုးလွန်း၍ အလွန်ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ရှိသည်။ ၎င်း၏စိတ်သည် အမြဲတမ်း ပူပန်သောက ရောက်လျက်၊ သောကပင်လယ်ဝယ် နစ်မြုပ်လျက် ရှိသည်။ ၎င်း၏အိမ်၌ နေထိုင်သော ခွေးကား၊ ထိုသူဌေးကြီး၏ အပြုအမူကို မြင်၍ စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်ရသည်။ ခွေးသည် အမြဲတမ်း အစာရှာ ထွက်လေ့ရှိသည်။ တစ်နေ့သ၌ ခွေးသည် အစာရှာထွက်ရင်း မြို့အပြင်ဘက်ရှိ စပျစ်ခြံသို့ ရောက်သွားလေသည်။

ထိုစပျစ်ခြံ၌ အလွန်မှည့်သော စပျစ်သီးများ ပေါများစွာ ခင်းကျင်းလျက် ရှိသည်။ စပျစ်သီးများသည် ရွှေရောင်တောက်တောက်၊ ပန်းရောင်ရင့်ရင့်၊ အနီရောင်တောက်ပစွာ၊ ခရမ်းရောင် သင်းသင်းတို့ဖြင့် ခွေး၏ မျက်စိကို ဖမ်းစားလျက် ရှိသည်။ ခွေးသည် စပျစ်သီးများ၏ အရသာကို သိမ်းဆည်း၍၊ အလွန်တပ်မက်စွာ ကြည့်ရှုလျက် ရှိသည်။ ၎င်း၏ပါးစပ်မှ တံတွေးများ စီးကျလာလေသည်။

ခွေးသည် စပျစ်သီးများကို အလွန်စားချင်သော်လည်း၊ ထိုစပျစ်သီးများသည် အလွန်မြင့်မားသော အကိုင်းများတွင် ရှိနေသည်။ ခွေးသည် ခုန်ပေါက်၍ ဖမ်းယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ပေ။ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အလွန်ပိန်သွယ်သည်။ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း စပျစ်သီးတစ်လုံးမျှ မရရှိပေ။ ခွေး၏ စိတ်သည် အလွန်ဝမ်းနည်းလျက်၊ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်၌ ခွေး၏ စိတ်တွင် အကြံတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ၎င်းသည် စပျစ်သီးများ၏ အရသာကို မရရှိနိုင်သော်လည်း၊ အခြားနည်းလမ်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို သက်သာစေရန် ကြိုးစားလေသည်။ ၎င်းသည် အနီးအနားရှိ ကျောက်ခဲများကို ရှာဖွေ၍ စပျစ်သီးများအား ပစ်ပေါက်လေသည်။ သို့သော် ကျောက်ခဲများသည် စပျစ်သီးများအား မထိခိုက်စေဘဲ၊ အပင်ကိုသာ ထိခိုက်လျက် ရှိသည်။

ခွေးသည် အလွန်ပင်ပန်းလျက်၊ စိတ်ရှုပ်ထွေးလျက်၊ မအောင်မြင်သော်လည်း အရှုံးမပေးသေး။ ၎င်းသည် ခြံစည်းရိုးကို ခုန်တက်၍ စပျစ်ပင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားလေသည်။ သို့သော် ခြံစည်းရိုးသည် အလွန်မြင့်မားသည်။ ခွေးသည် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ခြံစည်းရိုးကို မကျော်လွှားနိုင်ပေ။ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိန်သွယ်သော်လည်း၊ အားနည်းလျက် ရှိသည်။

ထိုအချိန်၌ ခွေးသည် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားလေသည်။ ၎င်းသည် ခြံစောင့်ခွေးကြီး၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခြံစောင့်ခွေးကြီးသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသည်။ ခွေးသည် အလွန်ကြောက်ရွံ့သွား၍၊ အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်၍ တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လေသည်။ ၎င်း၏စိတ်သည် အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်လျက်၊ အစာငတ်မွတ်၍၊ ပင်ပန်းဆင်းရဲလျက်၊ မအောင်မြင်သော်လည်း အရှုံးမပေးသေး။

ခွေးသည် တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီးနောက်၊ အလွန်ပင်ပန်းလျက်၊ မောပန်းလျက်၊ ဆာလောင်မွတ်သိပ်လျက်၊ ရေနံ့သာကျောင်းတော်အနီးသို့ ပြန်ရောက်လာလေသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ပင်ပန်းလျက်၊ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် သူဌေးကြီး၏ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်၊ သူဌေးကြီးကို မြင်၍ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။

ထိုအချိန်၌ သူဌေးကြီးသည် မိမိဥစ္စာကို မြတ်နိုး၍၊ အလွန်ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ရှိသည်။ ၎င်း၏စိတ်သည် အမြဲတမ်း ပူပန်သောက ရောက်လျက်၊ သောကပင်လယ်ဝယ် နစ်မြုပ်လျက် ရှိသည်။ ခွေးသည် သူဌေးကြီး၏ အပြုအမူကို မြင်၍ စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်ရသည်။ ခွေးသည် သူဌေးကြီးကို အားပေးရန် ကြိုးစားလေသည်။

"အရှင်သူဌေးကြီး၊ ဘာကြောင့် အလွန်ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ နေထိုင်ရပါသလဲ။" ခွေးက မေးလေသည်။

"အကျွန်ုပ်သည် အလွန်ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ရှိသည်။ အကျွန်ုပ်၏ဥစ္စာကို အလွန်မြတ်နိုးသည်။ အကျွန်ုပ်သည် အမြဲတမ်း ပူပန်သောက ရောက်လျက်၊ သောကပင်လယ်ဝယ် နစ်မြုပ်လျက် ရှိသည်။" သူဌေးကြီးက ဖြေလေသည်။

"အရှင်သူဌေးကြီး၊ အကျွန်ုပ်သည် အစာရှာထွက်ရင်း အလွန်မှည့်သော စပျစ်သီးများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုစပျစ်သီးများသည် အလွန်အရသာရှိမည်ဟု ထင်သည်။ သို့သော် အကျွန်ုပ်ကား မရရှိနိုင်ခဲ့။ ထိုကြောင့် အကျွန်ုပ်သည် ဝမ်းနည်းလျက် ရှိသည်။" ခွေးက ဆိုလေသည်။

"အရှင်ခွေး၊ မည်သည့် စပျစ်သီးကို မြင်တွေ့ခဲ့သလဲ။" သူဌေးကြီးက မေးလေသည်။

"အကျွန်ုပ်ကား အလွန်မြင့်မားသော အကိုင်းများတွင် ရှိနေသော စပျစ်သီးများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ အကျွန်ုပ်ကား ခုန်ပေါက်၍ ဖမ်းယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့။" ခွေးက ဖြေလေသည်။

"အရှင်ခွေး၊ ထိုစပျစ်သီးများကား အလွန်အရသာမရှိ။ အလွန်ခါးသည်။ အကျွန်ုပ်ကား ထိုစပျစ်သီးများကို မစား။" သူဌေးကြီးက ဆိုလေသည်။

"အရှင်ခွေး၊ အကျွန်ုပ်ကား ထိုစပျစ်သီးများကို မစားသော်လည်း၊ ထိုစပျစ်သီးများသည် အလွန်အရသာရှိမည်ဟု ထင်သည်။" ခွေးက ဖြေလေသည်။

"အရှင်ခွေး၊ အကျွန်ုပ်ကား မည်သည့် စပျစ်သီးကိုမျှ မစား။ အကျွန်ုပ်ကား အလွန်ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ရှိသည်။" သူဌေးကြီးက ဆိုလေသည်။

ထိုအချိန်၌ ခွေးသည် သူဌေးကြီး၏ စကားကို ကြား၍ အလွန်စိတ်ပျက်သွားလေသည်။ ၎င်းသည် သူဌေးကြီးကို အားမပေးနိုင်တော့ပေ။ ခွေးသည် အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ၎င်းသည် တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်၊ အလွန်ပင်ပန်းလျက်၊ ဆာလောင်မွတ်သိပ်လျက်၊ မအောင်မြင်သော်လည်း အရှုံးမပေးသေး။

ဘုရားရှင်သည် ထိုဇာတ်တော်ကို ဟောတော်မူပြီးနောက်၊ ရဟန်းတို့အား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ "ထိုအခါ၊ သူဌေးကြီးကား မဟာကဿပ မထေရ် ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုခွေးကား ငါဘုရား ဖြစ်တော်မူသည်။ ထိုခွေးကား စပျစ်သီးများကို မရရှိနိုင်သော်လည်း၊ မိမိကိုယ်ကို သက်သာစေရန် ကြိုးစားသည်။ ၎င်းသည် မအောင်မြင်သော်လည်း အရှုံးမပေးသေး။ ထိုကြောင့် ငါဘုရားသည် ပါရမီတော်ကို ဖြည့်ကျန်းတော်မူခဲ့သည်။" ဟု ဟောတော်မူခဲ့သည်။

အနှစ်သာရ

အရေးကြီးဆုံးသော သင်ခန်းစာမှာ အောင်မြင်မှုရရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားအားထုတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ မအောင်မြင်သော်လည်း စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ၊ အရှုံးမပေးဘဲ ဆက်လက်ကြိုးစားလျှင် အောင်မြင်မှု ရရှိနိုင်သည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။

ဖြည့်ကျင့်တော်မူသော ပါရမီ

အဆိုပါ ဇာတ်တော်၌ ဘုရားရှင်သည် "ဝီရိယပါရမီ" ကို ဖြည့်ကျန်းတော်မူခဲ့သည်။ မအောင်မြင်သော်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းသည် ဝီရိယပါရမီ၏ အကျိုးတရား ဖြစ်သည်။